Mutsuzluk Serüveni

Açık konuşmam gerekirse söze nasıl başlayabilirim bu konuda en küçük bir fikrim yok. Ne hissettiğimi düşününce sanırım bir şey hissetmiyorum. İnsanın yada çoğu insanın hep bir hayali vardır. Daha çok para, mutluluk, uzun yaşam ve kimileri ölümsüzlük. Gözünü kapattıkları anda olmak istedikleri yerde olmak istedikleri kişiler olurlar. Ben gözümü kapattığımda sadece karanlık görüyorum. En küçük bir hayalimin kalmadığını tüm benliğimle biliyorum. Bazı insanların gözü gerçekten toktur. Benimkisi eminim her insanın istiyceğinden çok daha imkansıza yakın şeylerdi. Ama isterdim. Her gece hayalimde binlerce kez oyuncusu olduğum gerçekte olmak istediğim seneryonun içinde oynar dururdum. Sanırım artık hayallerin gerçekleşmiyceğinin farkına vardığım için hayal kuramıyorum. Gerçek mutluluğa inanmadığım için mutlu olamıyorum. Aslında mutlu olmak istediğim de yok. Şunu biliyorum ki geçici olan mutluluğu kalıcı olan mutsuzluğa tercih etmem. Mutsuz kaldığımda kendimi toparlamak gerçekten güç ister ki bende nefes alıp verebilecek kadar bir güç kaldığına inanıyorum. Aslında neye inandığımın bir önemi de yok. Bir çoğumuz nefes alıp veriyor bir çoğu bir şeyler isteyip elinde olanı kaybediyor. Bazıları da kazanıyor elbette kazanmalıda. Çünkü biz bir şeyler isteyip onu elde edemeyen insanlar hep arzu edip onu kazanan insanlar yüzünden hayal kuranlarız. Evet hiç bir şey imkansız değildir ama bazı istekler de ne yaparsan yap gerçekleşmiyecek olanlardan ibarettir. Çoğu ister azı sahip olur mantığının en büyük örneği bu.