Daha fazla inandım ve kendimden çok daha fazlasını kaybettim

Bazen zor olanı yaparız. Sevdiğimiz halde bu sevgiden vazgeçeriz. Her ne kadar çok seversek sevelim yürümez ve bu hep tek taraflı olur. O sevmez o istemez ama sen? Dedim ya ne kadar seversen sev fayda etmez. İnanırsın ve güvenirsin kötü bir insan olduğunu da düşünme fazlasıyla iyisin ama şunu da unutma sen inanansın. Ne kadar acı çekersen çek geçmişte hep bir insan çıkar karşına ve onunla farklı olacağına inanırsın ona güvenmeyi dener ve zor da olsa güvenirsin ama sonuç? Üzülmeye mahkumsundur. Hayatın belki bir kuralı bu insanların acı çekmesi. Tanrı tepelerden bir senaryosu belli filmmiş gibi milyonlarca yıl izler. Bizler sadece oyuncularız ve kazandığımız tek şey acı. Bu sefer üzülmedim. Çok iyiyim. Nede olsa bunun böyle olacağını biliyordum. DİYEMEDİM. DİYEMİYORUM. Çünkü bu sefer daha fazla inandım ve daha fazla kaybettim. Her bittiğinde kendimden bir şeyleri de kaybettim ve açıkçası bende bir şey kalmadı. Son sözüm mü ne? Hiç bir insan kötü değildir. Sadece bazıları ilişkiler için yetersizken diğerleri yaşadıkları sonucu bu halde olurlar. Bunun kaynağı hiç bir o zaman o değil onun hayatındakilerin bıraktığı izleri taşır halde bulurlar kendilerini. İş işten geçmiştir ama o farkında bile değildir.